Όταν η κρίση βγαίνει από το κάδρο της τηλεόρασης και από αναφορά σε αριθμούς και ακατανόητες οικονομικές έννοιες γίνεται εφιαλτική πραγματικότητα για χιλιάδες ανθρώπους, τότε μόνο μπορεί κάποιος να δει τη σκληρή αλήθεια που διαμορφώνεται παντού γύρω μας…Αυτήν την αλήθεια βλέπουν καθημερινά οι άνθρωποι που έχουν, κατά τόπους, την ευθύνη των συσσιτίων απόρων και οικονομικά αδυνάτων, που ξαφνικά βρέθηκαν σε θέση να μην έχουν τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν ούτε μία μερίδα φαγητό.
Τα συσσίτια δεν είναι πλέον μία πρωτοβουλία που αναλαμβάνεται από φορείς μόνο σε μεγάλα αστικά κέντρα. Η σίτιση ανθρώπων που στην κυριολεξία δεν έχουν να φάνε, εξαπλώνεται ως ανάγκη και σε μικρότερες πόλεις και κοινωνίες της επαρχίας, εκεί όπου μέχρι πρότινος τέτοια ζητήματα δεν υπήρχαν, γιατί, πολύ απλά, οι ελάχιστοι άποροι “καλύπτονταν” από το ενδιαφέρον του όποιου συγγενή, ή γείτονα που μπορούσε και έδινε ένα πιάτο φαΐ.
Όταν όμως αυξήθηκε πολύ και συνεχίζει καθημερινά να αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που βρέθηκαν ξαφνικά να στέκονται με απόγνωση μπροστά σε μία άδεια κατσαρόλα, τότε οι «μηχανισμοί» αλληλεγγύης και συνανθρωπιάς της γειτονιάς δεν ήταν δυνατό να θρέψουν τόσα στόματα…





















